Do naszej redakcji wpłynął list bardzo młodego człowieka i jako list powinien być chyba potraktowany. Jednak ze względu na ważną sprawę poruszaną przez niego, postanowiłem odstąpić (jako gospodarz) swoje stałe miejsce i poprosić Czytelników o posłuchanie tego, co mówi o wolności...

Tolerancja... trudne słowo...

Od pewnego czasu żyjemy w państwie prawym, sprawiedliwym i przede wszystkim solidarnym. Nasza [kochana] władza bardzo mocno i na wszystkie strony pała tymi wartościami. A najbardziej pałała nimi chyba w zeszłą sobotę.

Na Marsz Równości władze Poznania nie wyraziły zgody. Prezydent miasta już 11 razy zakazywał (grupie Komitet Wolny Kaukaz - koalicja różnych grup protestujących przeciwko wojnie na Kaukazie) demonstracji, co sąd uznał za działanie nielegalne. Zakaz wydany przeciwko organizacji Marszu Równości był więc, działaniem, które nazwać chyba należy recydywą. Ale oczywiście znalazł się powód – „brak możliwości zapewnienia bezpieczeństwa”. Moim zdaniem bezpieczeństwo dałoby się łatwo zapewnić, jeśli tylko policja zamiast brutalnie zamykać demonstracje za swoim kordonem ochraniała ją przed bojówkami Młodzieży Wszechpolskiej, które to liczne przybyły na demonstrację.

Prawi i sprawiedliwi policjanci mają obowiązek wezwać demonstrantów do rozejścia się. Nie zrobili tego - ale nie przez zaniedbanie. Pewnie po prostu uznali takie nawoływania za bezcelowe, w końcu demonstranci zamknięci byli szczelnym murem z plastikowych tarcz. Policja raz po raz wyciągała z tłumu rozmaitych aktywistów, nierzadko za włosy czy po prostu rzucając delikwenta na bruk. Zaaresztowano łącznie 68 osób. Postawiono im zarzut udziału w nielegalnym zbiegowisku (artykuł 50 kodeksu wykroczeń), grozi im miesięczny areszt lub grzywna w wysokości do 5 tysięcy złotych. Niektórym zatrzymanym postawiono dodatkowo zarzut organizacji nielegalnego zbiegowiska (artykuł 54 kodeksu). Nie chcę mówić, że instytucja „nielegalnego zgromadzenia” w kraju, którego konstytucja daje wolność zgromadzeń jest dla mnie bzdurą...

Cały czas staram się uciekać od słowa tolerancja, gdyż jak już wspomniałem jest to trudne słowo oraz trudny temat. Czy owi geje mieli moralne prawo wyjść na ulice? Czy siali zgorszenie, czy też walczyli o prawa które im się należą? Zdania na pewno są policzone. Ale ja nie mogę pozbyć się sprzed oczu widoku młodej dziewczyny wyciąganej za włosy z pokojowo protestującego tłumu i ciągniętej po bruku przez kilku policjantów. Na pocieszenie dla sympatyków marszu dodam tylko, że mogło być gorzej. Ku pokrzepieniu serc radykałów powiem, że państwo ma asa w rękawie, czyli prezent jaki zostawiła im poprzednia ekipa rządząca. Nowelizacja ustawy o policji z 2004 roku wprowadziła zapis, który jest ewenementem na skale europejską. Wcześniej siły zbrojne RP użyte mogły być tylko w stanach nadzwyczajnych - czyli w stanie wojennym, stanie wyjątkowym, oraz w stanie klęski żywiołowej. Decyzję o wprowadzeniu stanu nadzwyczajnego podejmuje Prezydent w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie ustawy. Po wprowadzeniu nowelizacji wojsko może wyjść na ulicę bez konieczności ogłaszania stanu nadzwyczajnego, teraz można to zrobić „zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego”. Strzelać do gejów? Czy też być solidarnym i strzelić sobie w głowę?

Jacek Pietraszkiewicz