Bolesławiec miał swojego Wokulskiego?
U początku lat 30tych XX wieku w całej Europie szaloną popularność zdobywało radio i choć trwał Wielki Kryzys, pewien zdemobilizowany żołnierz wyczuł okazję na dobry interes.
Radio z 1930 roku (fot. Soubrier)
1932 rok z pewnością nie był łatwym czasem na zakładanie nowego interesu, jednak zdemobilizowany właśnie wojskowy, Heinz Böhmer, uznał że nie ma nic do stracenia i skoro nie może już służyć w armii, musi znaleźć sobie nowe zajęcie. Mimo że mieszkał w Görlitz, gdzie zajmował mieszkanie w kamienicy przy Augustastrasse 17, zwrócił uwagę na oddalone o niecałe 50 kilometrów miasteczko Bunzlau. Swój "Dom Radiowy" (Radiohaus) musiał tam właśnie zamknąć jego poprzedni właściciel, Fritz Brandt, który ewidentnie nie sprostał - nie on jeden zresztą - trudom prowadzenia interesu w czasie największego kryzysu gospodarczego w historii XX wieku. Böhmer, planujący właśnie ożenek, wyczuł pismo nosem i przejął Radiohaus, postanawiając zainwestować w niego całą odprawę, jaką dostał przy odejściu z wojska.
Były wojskowy oczywiście nie zamierzał prowadzić interesu w obcym mieście - w którym do tej pory bywał raczej rzadko - w pojedynkę. Przejmując Radiohaus, wziął sobie za wspólnika młodego, 23-letniego elektryka Helmuta Sinksa, pochodzącego z Ober Friedersdorf pod Görlitz. Sinks wprawdzie nie mógł jeszcze mieć za sobą jakiegoś imponującego doświadczenia - choć zdążył już popracować w hurtowni radiowej i utrzymywał solidny magazyn - ale niewątpliwie był specjalistą w swoim fachu, który właśnie znalazł okazję, aby móc się wykazać swoją wiedzą. I miał na tyle odwagi, aby z tej okazji skorzystać.
Radiohaus, choć jego nazwa może sugerować, że był to okazały budynek, zajmował jedynie wynajmowany lokal w nieistniejącej już kamienicy przy Görlitzerstrasse 44 (obecna ul. Zgorzelecka), zaopatrzony dodatkowo w magazyn i szopę. Obaj początkujący przedsiębiorcy byli w Bunzlau w zasadzie nieznani, choć pewnym atutem mogło być dla nich to, że potencjalny teść Heinza Böhmera wyraźnie interesował się punktem sprzedaży (i być może serwisowania) radioodbiorników i rozważał nawet finansowe wejście w tworzący się biznes. Pozytywnie o obu wspólnikach wypowiadali się też kontrolerzy, którzy sprawdzali, czy obaj panowie są na tyle wiarygodni, aby można było udzielić im kredytów, o które się akurat starali.
Niestety, nazwisko potencjalnego teścia Böhmera nie jest znane, ale skoro nagle postanowił on poprowadzić interes w obcym sobie mieście, można zakładać, że pochodził on z Bunzlau. Były wojskowy, mający już wspólnika ze swoich rodzimych stron, nie musiał ryzykować tworzenia sklepu radiowego w obcych sobie stronach, ale jeśli faktycznie planował ożenek z Bolesławianką, podjęcie ryzyka wydaje się bardzo sensowne. Zakochany radiowiec po kilku latach spędzonych w kamaszach mógł wyczuć okazję na to, aby być bliżej swojej wybranki i żeby tego dokonać, zaryzykował wszystkie swoje pieniądze, aby z tej okazji skorzystać.
Ryzyko raczej się nie opłaciło - już w 1935 roku lokal przy Görlitzerstrasse 44 zajmował Ernst Jakob, prowadzący tam sklep papierniczy z niewielką księgarnią. Böhmer i Sinks nie pojawiają się też w wykazie szesnastu sklepów radiowych, jakie działały w Bunzlau na przełomie 1935 i 1936 roku, można więc założyć, że po prostu nie podołali lokalnej konkurencji.
Podobnie jak w przypadku Stanisława Wokulskiego, który po powrocie z wojskowej przygody na wojnie w Bułgarii założył swój biznes i kupił całą kamienicę, byle tylko zyskać względy ukochanej Izabeli Łęckiej, historia Heinza Böhmera ma na tym etapie otwarte zakończenie. Jego dalsze losy pozostają nieznane; nic nie wiadomo także o tym, co działo się z jego wspólnikiem.
Źródła:
- Archiwum Państwowe we Wrocławiu Oddział w Kamieńcu Ząbkowickim, akta Biura Informacyjnego W. Schimmelpfenga - Niemieckiej Wywiadowni Sp. z.o.o., sygn. 22712.
- Bunzlauer Einwohnernbuch, autor nieznany, Bunzlau 1936.
współpracownik portalu i gazety Bolec.Info. Autor działu "Okruszki historii", historyk.
Kontakt z Redakcją: redakcja@bolec.info · tel. +48 693-375-790


