okruszek historii..
dalekiej ale czy jednocześnie nie bliskiej?

W 1948 roku aparat fotograficzny uchwycił moment, który podsumował wieki niesprawiedliwości.
Mężczyzna w garniturze i krawacie, stojący przed fotografami, rozpłakał się, trzymając w rękach dokument.
Nazywał się George Gillette i był przywódcą plemion Mandan, Arikara i Hidatsa z rzeki Missouri.
Dokument, który trzymał, nie był zwykłą umową:
było to przymusowe przekazanie rodowych ziem jego ludu rządowi Stanów Zjednoczonych.
Ponad 600 kilometrów kwadratowych domów, szkół, kościołów i żyznych pól miało zostać zalanych wodą w celu budowy tamy Garrison.
Gillette wiedział, że podpisując dokument, przypieczętowuje tragedię.
Ale jeśli odmówi, plemiona nie otrzymają żadnej rekompensaty.
Ze łzami w oczach wypowiedział słowa, które do dziś brzmią echem:
„Dzisiaj podpisujemy ten dokument pod protestem. Nasze ręce są związane, ale nasze serca pogrążone są w żałobie”.
Tama zalała całe wioski, zniszczyła społeczności
i pogrzebała pod wodą wieki historii i duchowości rdzennych mieszkańców.
Zdjęcie Gillette'a płaczącego przed mikrofonami stało się symbolem godności i oporu w obliczu nieuniknionej straty.
Do dziś jego wizerunek przypomina, że nowoczesność, gdy zapomina o pamięci, może stać się formą destrukcji.
George Gillette nie płakał tylko nad swoją ziemią,
ale nad całym ludem, który po raz kolejny doświadczył postępu
w postaci wody... i zapomnienia.

Latem 1942 roku, gdy większość ludzi próbowała po prostu przetrwać wojnę, jeden niemiecki oficer podjął decyzję, która przekraczała wszystko, co wówczas uznawano za możliwe.
Albert Battel — 49-letni oficer Wehrmachtu, przed wojną prawnik, zwyczajny człowiek bez aspiracji do bohaterstwa — zobaczył konwój ciężarówek SS jadących w stronę żydowskiego getta w Przemyślu.
Wszyscy wiedzieli, co oznaczało „przesiedlenie”.
Wszyscy milczeli.
Battel nie.
Podszedł do mostu prowadzącego do getta, rozkazał swoim żołnierzom opuścić szlaban i stanął tam, czekając, aż ciężarówki się zbliżą.
Gdy pierwszy pojazd zatrzymał się przed mostem, dowódca SS zażądał przejazdu.
Battel odpowiedział jednym zdaniem:
„Most jest zamknięty.”
Bez krzyków. Bez patosu. Po prostu odmowa — wypowiedziana przez kogoś, kto oficjalnie nie miał prawa jej wydać.
Za nim: kilku żołnierzy Wehrmachtu.
Przed nim: uzbrojeni funkcjonariusze SS.
Wokół: system, w którym za nieposłuszeństwo groziła śmierć.
A jednak Battel się nie ruszył.
Dowódca SS groził, krzyczał, nalegał.
Battel spokojnie odparł:
„Każdy, kto spróbuje przejść, zostanie zatrzymany.”
Wyobrażacie sobie tę ciszę?
Niemieccy żołnierze, którzy celują w… niemieckich żołnierzy.
Chwila, w której świat jakby pytał: kto odważy się zrobić to, czego nie robi nikt?
SS wycofało się.
Ale Battel nie skończył.
Wsiadł do wojskowej ciężarówki, wjechał prosto do getta i zaczął pukać do drzwi.
„Wsiadać do ciężarówki. Już.”
Zabierał starców, którzy ledwo chodzili, matki z niemowlętami, dzieci trzymające ostatnie zabawki.
I zamiast wysłać ich do wagonów śmierci — przewiózł ich do koszar Wehrmachtu, nakarmił i kazał ochraniać.
Przez wiele godzin wyprowadzał kolejne rodziny, ryzykując życie dosłownie w każdej minucie.
Tej nocy dziesiątki osób, które powinny były trafić do obozów, spały bezpiecznie w łóżkach niemieckich żołnierzy.
W Berlinie wybuchła wściekłość.
Himmler wpisał Battla na czarną listę.
Jego kariera została zmiażdżona.
Battel nigdy nie przeprosił.
Gdy choroba zmusiła go do odejścia ze służby, wrócił do domu — zniszczony przez system, ale wierny własnemu sumieniu.
Po wojnie ocaleni zaczęli go szukać.
„Oficer, który nas uratował.”
„Niemiec, który powiedział nie.”
W 1963 roku Izrael uhonorował go tytułem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata — najwyższym wyróżnieniem dla tych, którzy ratowali Żydów, ryzykując wszystko.
Battel nie doczekał tej wiadomości. Zmarł w 1952 roku, zapomniany przez kraj, który próbował się odbudować.
Nie napisał książki.
Nie udzielał wywiadów.
Nie szukał chwały.

a teraz instytut ''pejsiastych'' opluwa nasz kraj gdzie tez było sporo ludzi odważnych ratujących życie ich ziomalom...
tak wygląda ''wdzięczność'' tego ''narodu wybranego'' ...

Można tam dojechać KD ,a Ruscy mieli tam bombę atomową.

Tam pełno grzybów jest i jagód ,więcej niż w Gromadce.

Ludzie nie chodźta tam ,tam was wilcy zjedzą